چه زیبا گفت ایرج میرزا ...
گویند مرا چو زاد مادر ... پستان به دهان گرفتن آموخت
شبها بر گاهواره من... بیدار نشست و خفتن آموخت
........ یک حرف و دو حرف بر زبانم... الفاظ نهاد و گفتن آموخت
پس هستی من زهستی اوست... تا هستم وهست دارمش دوست
چه سخته وقتی می خوام از کسی بگم که شاید کمترین واژه برای ارادت عاشقانه به او کلمه "دوستت دارم باشه"!
سخته از خوبی ها ، محبت ها، فداکاری ها، سختی ها و ملالت های کسی بگم که روز رو به سختی شب می کرد و شب رو به سختی روز ! تا مبادا من که ناسپاس ترین بنده روی زمینم ضجه بزنم از سر لجاجت!شکوه کنم از روی سماجت! هوار بکشم از سر سفاهت! خم به ابرو آورم از سر شکایت!و...
ای مادر ای آنکه هستی بر مدار تو آفرینش یافت! ای آنکه ملائک در زمان سجده نام تو را زمزمه می کردند! همواره خود را مدیون مهربانیهایت می دانم اما این را نمی دانم که چگونه باید شکر گذار باشم و چگونه باید یادم آید بهترین لحظه های زندگی ام را که در کنار تو معنا می شود... چگونه به یادآورم لحظاتی را که من از ما تحت سرم داد می زدم و تو به آرامی لبخند...
ای مادر واژه ها یاری ام نمی کنند... اما می دانم تویی که بعد از خدا همواره در یادم بی قراری می کنی و واژه ات زیباترین گل واژه عالم هستیست در همه زبانها وهمه مکانها! حال تو مادر باشی یا مام فرقی نمی کند آنچه مهم است شیدایی بودن توست!
من به پاس داشتنت امید دارم زیرا قلبم می تپد به این علت که قلبت سکون ندارد!
آری امید دارم به لحظه ای که سپاسگذارترین می شوم و با فریاد می گویم به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشد!
شاید روز مادر بهانه ایست که قدردان زحمات مادر باشیم اما چه خوب است در همه احوال و ایام قدردانی کنیم از کسی که شاید قدردانی کمترین کار ممکن در قبال آن همه فداکاری است..
این روز مبارک باشد بر همه مادرانی که هستند و هم چنان سایه گرمشان کانون خانواده ها را گرمتر از قبل کرده و چه آنها که از بین ما رفته اند و بازهم یادشان تسکین دهنده قلب پر تلاطم ماست..
میشیم!
ی برتری دارند و عرض اندام می کنند حقیقت تواناییمون رو ثابت و یادآوری کنیم که" شغالان چون بیشه را خالی از شیران شرزه می بینند زوزه کشان به رقص و پای کوبی می پردازند".
رق شدن بود نجات دهد، اوضاع آنقدر خطرناک بود که همه فکر می کردند هر دوی آنها غرق می شوند و اگر غرق نشوند حتما در بین صخره ها تکه تکه خواهند شد.
اما باید زمزمه کرد؛
