من در این پست باید مختصر و مفید عرض مطلب کنم. آخه قراره اتفاقایی بیفته! اول از همه باید روز خبرنگار رو به تمام همکارای خسته وتنهام در سراسر ایران تبریک بگم. وامیدوارم روزی برسه که درد مشترک خبرنگارای زحمتکش ایرانی و کسانی که زندگیشون رو برای این کار خطیر گذاشتن، یعنی امنیت شغلی و حتی جانی به زودی مرتفع بشه .چون ما هممون خیلی دلمون می خواد این کار دوست داشتنی رو با انگیزه مضاعف دنبال کنیم مثل تمام خبرنگارای سایر نقاط دنیا گرچه خطیر بودن این شغل یک فصل مشترکه برای تمام اصحاب رسانه! امیدوارم فقط در روز خبرنگار به یاد خبرنگارا و زحماتشون نباشیم! و اما خداحافظی! برای اینکه خدا لطفی در حق من کرد و من رو به خونه خودش دعوت کرد. تا یه جورایی بتونم معنی اخلاص و پاکی و اوج بندگی رو در یک مکان و اون هم در جوار خانه دوست تجربه کنم دوستان عزیزم از همه شما حلالیت می طلبم و دعا گوی همتون هم هستم خداحافظ تا یک مدتی .ان شاالله که با دست پر برگردم.ارادتمند همه شما هستم .یا حق.

شب به روی جاده نمناک سایه های ما زما گویی گریزانند

دور از مادر نشیب راه

در غبار شوم مهتابی که می لغزد

  سرد و سنگین بر فراز شاخه های تاک

         سوی یکدیگر به نرمی پیش می رانند

                                شب به روی جاده نمناک

                                       در سکوت خاک عطر آگین

                                          نا شکیبا که به یکدیگر می آویزند

                           سایه های ما......

از تو می پرسم : تیرگی درد است یا شادی؟

                    جسم زندان است یا صحرای آزادی؟

                                             ظلمت شب چیست؟

                                     شب

سایه روح سیاه کیست؟

              او چه می گوید؟

                  او چه می گوید؟

                      خسته وسرگشته وحیران

                            می دوم در راه پرسش های بی پایان

غذای خوب!

داشتم از كنار خيابان رد مي شدم كه يك صحنه توجه مرا به خود جلب كرد و من را متعجب نمود. راستش همواره اين تصور در ذهنم نقش مي بست كه حيواناتي نظير گربه وسگ كه سرگردان كوچه و خيابانند و غذايي براي خوردن ندارند مجبورند خوشمزه ترين غذ اي خود را از درون پاكت ها ويا سطل هاي زباله كنار كوچه و خيابان پيدا و ميل كنند . اما ديدن اين صحنه تصور مرا دگرگون كرد . مردي ميانسال را ديدم كه با سيگاري بر لبان خود سرش را به داخل سطل زباله برده بود و مي خواست از زباله ها و يا ته مانده هاي غذ اها تناولي كند و شايد بهتر باشد بگوييم كه خود را سير كند . در برداشت اول گمان كردم مشغول يافتن گمشده ايست اما با بيرون آوردن يك تكه نان و گذاشتن آن در دهانش ديگر ترجيح دادم برداشتي نداشته باشم .او تنها به دنبال غذا بود! 

  RSS